من ۲۲ بهمن امسال را خیلی‌ دوست داشتم

چون ما پخته تر شدیم. یاد گرفتیم واقع گرایی با ایده‌ال گرایی فرق داره. یادمون اومد همه جایز الخطا هستند. یادمون اومد ما هم ممکن است اشتباه کنیم و بهترین راه برای کم کردن اشتباه، نقد کردن تمام افکار حتا افکار باتجربه‌های جنبش است. اعتماد به نفس کاذب از ما گرفته شد و متوجه شدیم باید برای پیروزی بیشتر و با برنامه تر پیشروی کنیم. متوجه شدیم اگر به شهرستانها توجه نکنیم، حکومت تمام نیروهاش را میتونه بیاره تهران. نبوی نشون داد که میتونه خوب باشه ولی‌ اشتباه هم بکنه و آن را بپذیره. ما نشون دادیم با اینکه از دست نبوی شاکی‌ هستیم، ولی‌ او را سبز نگاه میداریم و هم چنان دوست داریم ولی‌ حرف نبوی‌ها را مثل آیه قرآن نمیپذیریم و روی هر پیشنهادی فکر می‌کنیم. هر چند به سازگارا، نبوی، و مهاجرانی انتقاد داریم، ولی‌ آنها را هم چنان سبز نگاه میداریم. با اینکه پیروز نشدیم، نیروهیمان کم نشد ولی‌ متحد تر شدیم و نقاط ضعف را برطرف کردیم. اینها یعنی‌ تمدن، دموکراسی و زمینی‌ کردن تمام افراد و افکار. اینها یعنی‌ پیروزی بیرون از کوچه خیابان ها. تازه تمام این تجربه‌ها را بدون از دست دادن عزیزی بدست آوردیم.